Omarmende verwarring

Omarmende verwarring

Het kunstwerk vertelt dat de wereld soms voelt als een eindeloos labyrint,

waar mensen elkaar kwijt raken

door spraakverwarring,

door woorden die anders landen dan bedoeld,

door stiltes die meer zeggen dan zinnen,

door paden die elkaar net mislopen.

Te midden van alle verwarring zijn er handen die naar elkaar reiken,          

niet om te nemen,

maar om te raken,

om te helen wat verdwaald is.

Er zweven positieve woorden als wind over de aarde.

ingeschreven in het doek alsof ze zijn gezaaid,

wachten tot ze opbloeien in ieder hart dat kijkt.

Een verhaal van mensen die in hun dwaalwegen toch een weg vinden naar elkaar.

Om samen te ontdekken dat het labyrint niet is bedoeld om te verdwalen,

maar om samen doorheen te gaan.

Samen bouwen aan een huis,

een plek van herkenning,

ademruimte en vertrouwen.

Wanneer we elkaar daar ontmoeten ontstaat

er een eenvoudige maar krachtige omarming,

een bevestiging dat we niet alleen lopen,

zelfs niet het grootste doolhof.          

Dan wordt dwalen een dans,

zoeken een vinden,

de wereld

een plek waar handen,

woorden en harten elkaar herkennen.

In geloof, hoop en liefde.