Een spoor van licht
Geïnspireerd door het lied ‘Wij zagen hoe het spoor van God’ (lied 1000 uit het Liedboek)
Geen portret van God,
maar een spoor.
Geen stilstaand beeld,
maar beweging.
Als zaaigoed uitgestrooid
valt het licht in mensen.
Waar mensen opstaan,
licht doorgeven,
en de weg durven gaan,
daar wordt God gezien.
Wij zien hoe het spoor van God zich tekent door de aarde.
Geen rechte weg, maar een pad dat buigt en rafelt, soms bijna verdwijnt en weer oplicht.
Mensen staan langs en op het pad, in het licht en in de schaduw.
In ieder van hen gloeit een opening van licht – ontvangen, gedragen en doorgegeven.
Maar er zijn ook mensen die nog zoeken naar het licht, tastend langs de weg gaan, niet wetend dat zij er al dichtbij zijn.
Zo wordt het spoor van God zichtbaar waar mensen gaan en elkaar ontmoeten. (de voetstappen op het pad)
Het licht blijft niet boven ons hangen, het raakt de aarde, valt als zaaigoed in de grond en vindt zijn weg van mens tot mens.
